5 april 2015 (2)

Twee jaar geleden al, dat we afscheid moesten nemen van onze lieve mémé.
Verdriet slijt, zeggen ze, en dat klopt ergens wel een beetje. Feit is ook dat afgelopen jaar enorm druk voor ons is geweest: ons eerste jaar als ouders was een behoorlijke rollercoaster. Maar ik heb nog héél vaak aan mémé gedacht. Het verdriet heeft plaats gemaakt voor de mooie herinneringen, want die zijn er met hopen.

Mémé leefde al enkele jaren alleen, want pépé overleed al in 2007. Dat moment herinner ik me ook nog heel goed, want ik zat nog op de Hogeschool, en ik vernam het nieuws tijdens de lunchpauze vlak voor een zware les sterkteleer.
Toen mémé gestorven was hadden mijn mama en haar zussen de zware taak om het huis op te ruimen. Ze brachten heel wat naar de container en de kringloopwinkel, maar er werden ook heel wat spullen verdeeld onder kinderen en kleinkinderen. Enkele dingen belandden in onze kast, en worden heel vaak gebruikt. Jullie kennen allemaal wel mijn fantastische servies hé?

Maar vandaag wil ik het graag over iets anders hebben.
Mijn mémé hield heel erg van koken en bakken. Toen we op zondag bij haar op bezoek gingen, was er altijd verse cake of taart. En als we bij haar bleven als we ziek waren, maakte ze altijd verse soep, of een ovenschotel met worteltjes en gehakt en een botersausje (toen at ik nog vlees). Ik herinner me ook nog dat we op een avond, toen we daar bleven logeren, aardbeien met vers geklopte slagroom kregen. Hemels!

‘Vroeger’ bestonden er nog niet zo veel kookboeken als nu. Er was maar één kookboek: dat van de boerinnebond. En mijn mémé had dat boek ook. En nu is het van mij. Ik heb er nog niks uit klaargemaakt, maar heb het vooral als aandenken. Koesteren van de liefde. De liefde voor haar, en de liefde voor het koken en bakken.

Samen met het kookboek kreeg ik ook nog twee boekjes. Noem het succesreceptenschriftjes. In de boekjes staan alle recepten in die mémé vaak maakte. Er zijn recepten die wat vreemd lijken, en koken met de microgolfoven zal ik ook niet zo snel doen, maar in de boekjes staan ook enkele familierecepten. Ik ben nog elke dag blij dat mijn mama ze voor mij meebracht.

Ik heb nog geen idee wat ik ermee zal doen. Maar één ding is zeker: koesteren. En zeg nu zelf, die boekjes stralen toch één en al liefde uit?

Advertenties

40 gedachtes over “5 april 2015 (2)

  1. Fijn om van die spulletjes te hebben die je bijna dagelijks gebruikt en je dus heel vaak aan je mémé doen denken. Wij hebben hier ook veel grootouderspulletjes en dat geeft een fijn gevoel.

    Like

  2. Die schriftjes moet je echt koesteren. Ik heb mijn tante niet goed gekend maar zij kon blijkbaar lekker brood bakken met haar “geheime” recepten en mijn nonkel heeft daar ook nog altijd verschillende receptenschriften van.

    Like

  3. Ik heb ook een meme en die kookt ook heel graag. Nu ga ik er soms met mijn kindjes, haar achterkleinkinderen, naartoe en dan staat er altijd iets lekkers klaar. Ze heeft als kind piroshki’s leren maken en omdat ik die zo lekker vind heb ik die een keer samen met haar gemaakt en de stappen opgeschreven want ze had geen geschreven recept. Haar moeten missen zou ik heel moeilijk vinden maar gelukkig heb ik ook al veel mooie herinneringen met haar.

    Like

  4. Absoluut koesteren, het zijn prachtige herinneringen! Mijn grootmoeder leeft nog en daar ben ik zo dankbaar voor. Ik groeide er op als klein meisje en beleefde er ongelooflijk mooie momenten. En nu nog steeds, als ik zie hoe gelukkig ze is als we langsgaan met Tuur.

    Like

  5. Dit soort zaken vragen er echt om om gekoesterd te worden. Ik heb zelf nog steeds een briefje dat mijn grootva me stuurde toen ik op kamp was. Eigenlijk schreef hij zelden iets, dus dat ik post kreeg van hem was een hele verrassing. Maar er zaten ook allemaal grapjes in die hem perfect weerspiegelen. Van mijn grootmoe heb ik ook heel wat recepten én enkele van haar dienschalen. Eigenlijk gebruiken we die nooit want ze zijn veel te groot voor ons tweetjes, maar ik krijg het ook niet over mijn hart om er afscheid van te nemen.

    Like

  6. Grootmoeders zijn echte schatten hé. En zeker als ze zulke schatten nalaten. Echt om te koesteren en bijzonder graag komen lezen met een heel warm en instemmend gevoel.

    Like

  7. Zo fijn dat je zoveel spulletjes van haar hebt kunnen bijhouden! Zeker dat schriftje, ook al maak je er misschien zelden iets uit, het is toch haar handschrift, haar receptenschriftje, zoals jij er nu zelf eentje hebt 🙂
    Mijn moeder heeft ook nog een schriftje met recepten van haar moeder, zijn inderdaad dingen om te koesteren he! Vind het zo spijtig dat toen mijn grootvader stierf en het huis moest leeggehaald worden, ik daar nog te weinig bij stilstond…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.