Hoe Juliette een Juliette werd

Enkele dagen geleden las ik in een berichtje van Kristien dat ze op zoek is naar een naam voor hun baby P. In een reactie schreef ze dat ze wel wat tips konden gebruiken tijdens hun zoektocht, en toen dacht ik ineens weer aan de blogposts die onder andere Sofie en Kelly een tijd geleden schreven.
Tijd voor een verhaal over onze zoektocht!

Wat voor ons belangrijk was

Al van voor ik zwanger was, had ik een lijstje met jongens- en meisjesnamen die ik mooi vond. Mijn man had ook wel wat namen in zijn hoofd, maar had geen concreet lijstje. Toen ik zwanger was, las ik een boek met duizenden babynamen en ik vulde toen mijn lijstje aan (heel wat namen van ‘vroeger’ vond ik toen al niet meer mooi). Uiteraard waren er wel enkele voorwaarden waaraan onze naam moest voldoen:

  • Voornaam en familienaam moeten bij elkaar passen, en het geheel moet goed klinken. Zo hoor ik bijvoorbeeld graag ‘Mila’, maar de familienaam van mijn man begint met ‘La’, dusja, dat klinkt niet hé.
  • De naam mag niet té speciaal zijn (als in: moet uitspreekbaar en schrijfbaar zijn) maar ook weer niet té vaak voorkomend zoals Marie of Lucas (waarmee ik niet wil zeggen dat ik die namen niet graag hoor; ik wil er niemand mee op de tenen trappen :-)).
  • Het moet meteen duidelijk zijn als de naam voor een jongen of een meisje is.
  • De naam moet uit te spreken zijn in andere talen, vooral in het Engels (omdat mijn man vaak in het buitenland is voor zijn werk).

Hoe Juliette een Juliette werd

de voorkant van ons geboortekaartje, gemaakt door Fanny&Laura

We wisten al vrij snel dat we een meisje zouden krijgen, maar hielden dat wel voor (bijna) iedereen verborgen. Dus we hoefden ons maar op één kant van ons lijstje te focussen: de meisjesnamen!

Onze baby had wel al van in het begin al een ‘werknaam’: Luigi. Die naam had mijn man jaren geleden al eens laten vallen, en plaagde mij (en onze omgeving) er toen al mee. Het was evident dat die naam verder gebruikt zou worden als er effectief een baby op komst zou zijn :-).

Maar dan moesten we een échte naam kiezen. Ik stuurde mijn lijstje (met ongeveer 10 namen) door naar mijn man, en hij duidde zijn favorieten aan (ongeveer 4). Bij mij stond Juliette op nummer één, maar voor Bart was het een absolute no-go. Ik bleef wat aandringen, en hij begon de naam te gebruiken om mij te plagen.
Toen we, enkele weken voor de geboorte, onderweg waren van bij vrienden terug naar huis, het onderwerp nog eens ter sprake brachten, biechtte mijn man op dat hij ‘Juliette’ toch niet zo erg meer vond. Maar dan begon ik weer te twijfelen. Zo’n naam kiezen, dat is toch een verantwoordelijkheid! Ik zette mijn twijfels opzij en besloot bij mijn eerste idee te blijven, en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Juliette is van oorsprong een Griekse naam, en betekent ‘jeugdig’. We hebben op voorhand de betekenis van de naam niet opgezocht, omdat dat voor ons minder belangrijk was.

Ondertussen hebben we al meer dan 9 maanden een vrolijke Juliette in huis. Geef toe, de naam past perfect bij haar, toch?

Hoe heten jullie kindjes? Hoe kozen jullie dé naam?

Advertenties