As we speak – de burn-out editie #1

De laatste As we speak dateert van oktober 2020, en sindsdien is er veel gebeurd. Wat eraan zat te komen, gebeurde. Ook al heb ik me er lang tegen verzet, daar was het muurtje. Omdat ik authenticiteit belangrijk vind bij het bloggen, en omdat mijn verhaal voor velen helaas herkenbaar bleek, deel ik graag hoe het nu met me gaat. Ik ben nu bijna zeven weken thuis van het werk, en dat gaat met ups en downs.

WERKEN AAN mijn herstel. Dat gaat traag, maar gaat wel met muizenstapjes de goeie richting uit. Dokter en psychologe noemden me al sterk, maar dat is vooral omdat ik echt geloof dat ik hier sterker uit zal komen. Misschien had ik het wel een beetje onderschat: toen de huisarts me een maand ziekteverlof voorschreef, dacht ik: vier weken om dat hoofd leeg te maken, en dan vlieg ik er weer in. Was dat even verkeerd gedacht… De eerste weken heb ik een énorme fysieke terugslag gekregen: doodop, overal pijn, fysieke klachten die nog erger werden, … De dokter zei dat dat allemaal perfect normaal was, dat dat een reactie was van mijn lichaam dat veel te lang onder adrenaline functioneerde. Sinds vorige week of zo heb ik enkele betere momentjes, maar het wordt een lange weg want deze week was echt een down-week. Het vaakst voorkomende advies dat ik kreeg is: neem je tijd, zo veel als je nodig hebt. Maar ik kan me alleen maar afvragen: hoe veel is nodig? Daar kan niemand een antwoord op geven, maar dat je een burn-out niet verslaat met vier weken rust, dat is heel duidelijk gebleken. Ik probeer mild te zijn voor mezelf, en te aanvaarden dat ik die rust nu nodig heb, wil ik niet in dezelfde val trappen in de toekomst. Het is een beetje zoals ik in een boek las: ik wil goed beter worden, en niet snel beter worden.

SPORTEN – een tweede belangrijke tip die ik kreeg voor mijn herstel was: beweeg! Geen intensieve sport, maar rustige dingen zoals wandelen. De voorbije weken ging ik dus vaak een wandeling maken in de buurt, en dat ging van kleine stukjes in de wijk tot iets verder tot aan de Schelde. Een uurtje is het maximum dat lukt, en dan nog aan een tempo dat een pak lager ligt dan dat van vroeger. En dat is ok! Er zijn dagen dat ik de 10k stappen haal (twee keer op kleutertempo heen en terug naar school, en nog een klein wandelingetje tussendoor), maar er zijn evengoed dagen dat ik amper buiten kom omdat het gewoon niet lukt. Naast wandelen volg ik ook één keer per week een online yogales. Vorig jaar in de zomer was ik met lessen begonnen, maar door Corona zijn we terug moeten omschakelen naar lessen op afstand. Eerst dacht ik dat het niks voor mij zou zijn, maar de structuur van elke week een lesje doet me goed. De lesgeefster is ook echt een prachtdame, want naast de houdingen vertelt ze altijd verhalen.

LEZEN – in januari en februari vrij veel, in maart een stuk minder. Ik merk dat ik mijn aandacht minder goed bij een boek kan houden, daar wordt mijn hoofd niet écht rustig van.

GEDAAN – vanalles met mijn handen: puzzelen (met grote dank aan de BFF, voor uit uitlenen van de vele Van Haasteren puzzels), kleuren, schrijven, , in de tuin werken, borduren, … Dat laatste is iets wat ik vorige zomer terug heb ontdekt, met een oud werkje dat ik ondertussen heb afgewerkt. Ik heb nu een nieuw gekocht, en het is zo fijn en rustgevend om te doen! Mocht iemand een onafgewerkt borduurwerkje hebben, laat gerust iets weten! Want voor mij gaat het meer om het proces dan om het resultaat :-).

GELEERD DAT ik op iets betere dagen niet meteen vanalles moet willen doen. De nachten zijn nog altijd best onderbroken, en de nachten met goeie slaap zijn nog altijd op één hand te tellen, maar het euforische gevoel na een goeie nacht probeer ik in perspectief te plaatsen, en dan niet meteen meer te willen doen. Ik probeer de tijd en rust die er nu is te nemen om alles op mijn eigen tempo te doen, en dat alle huishoudelijke taakjes veel meer tijd in beslag nemen dan vroeger, dat is dan maar zo.

LUISTEREN NAAR podcasts. Niks doen, ik kan dat eigenlijk niet zo goed. En het klinkt raar, maar soms heb ik schrik dat ik dom of zo ga worden van niks te doen. Dus probeer ik ‘voeding’ te zoeken. Die vind ik in boeken, maar de afgelopen weken ook in podcasts. Ik had er een heleboel staan die ik volgde, maar had er nog niet zo veel beluisterd. Nu doe ik dat dus vaker, via mijn telefoon en oortjes. Hieronder een lijstje van waar ik heel erg van geniet / genoten heb:

  • Bart Moeyaert – hele korte stukjes met verhalen / gedichten, maar o zo mooi. En hoe fijn is het om de auteur himself te horen praten?
  • Bende van het Boek – over boeken
  • BlogCast – de podcast van medeblogsters Evi en Nina, over bloggen
  • de BOOST! podcast – over gezondheid en mindset rond voeding en beweging
  • De Tiny Podcast – elke werkdag een korte podcast over verhalen, gedichten, verbinding zoeken, mildheid, ouderschap, …
  • drie boeken – de podcast van Wim Oosterlinck over boeken, ik ben er net bijna helemaal door en ik kan bijna wenen omdat ik nu telkens een week moet wachten op nieuwe afleveringen… Zo van genoten, en zo veel van opgestoken en zo veel leuke boekentips genoteerd!
  • KokenEten – over koken en eten dus, superleuk!
  • Onbespreekbaar – over kwetsbaarheid, en dat we oké zijn zoals we zijn (en hartjes voor het Gents!)
  • Weg – de podcast van Sofinesse over verlies
  • Werk & Leven – de podcast over de onvindbare / onbestaande balans tussen deze twee, en zoals ik eerder op Instagram eens omschreef: de enige podcast waarvan ik ambetant word als ik een nieuwe aflevering niet binnen de twee dagen kan beluisteren. Hartjes voor het West-Vlaams, en zo dankbaar voor de vele herkenbare verhalen/struggles, en de vele tips.

ETEN – een poging tot gezondere gerechten klaarmaken en eten. Dankzij #kookboekweek maakte ik al enkele keren een maaltijdsalade of ander groentegerecht klaar als lunch, en er is ook bijna elke dag verse soep. Ik probeer bewuster te eten, en te luisteren naar mijn lichaam als ik honger heb. Soms is dat al eens een stukje chocolade, en dat is oké.

BAKKEN – één van mijn grote energiegevers, vroeger, en wekenlang is er amper iets uit de oven gekomen (behalve dan eens bananencakejes omdat er overrijpe bananen waren). De voorbije weken is er al eens wat energie voor een gebakje, maar ik ontzie het vaak om eraan te beginnen, zeker ook omwille van de voorbereiding en de afwas. Zo bakte ik voor de bakchallenge van februari op het nippertje nog een chocoladecake, en dat deed ik door op vrijdag een cake te bakken, en op zaterdag in veel stukjes en met hulp van J. de afwerking te doen.

GEWEEST NAAR onder andere de bib. De voorbije zes weken ben ik – op een bezoekje naar de kapper na – niet veel verder dan 10 km rondom onze woonplaats geweest. Het voordeel van in een wijk te wonen op enkele kilometers van een gemeente: alles is relatief dichtbij. Ik reserveerde dit jaar voor het eerst enkele boeken bij de bibliotheek, en ging ook enkele keren met Juliette. Uit de podcast ‘drie boeken’ haalde ik enkele heel goeie leestips!

GEVOELD – een soort van eenzaamheid: ook al ben ik nooit alleen (mijn man werkt na een jaar nog altijd volledig van thuis uit), de contacten met collega’s zijn nu ook weggevallen. Dat voelt dubbel: ik ben heel dankbaar dat mijn baas heeft gevraagd om mij de tijd te geven om afstand te kunnen nemen van het werk, maar soms is het een beetje het gevoel van ‘alleen op de wereld’. Dat is versterkt door Corona, maar gelukkig zijn er wel nog wandeldates met (blog)vriendinnen, de schoonouders, schoonbroer- en -zus en de vele schoolpoortbabbels. En dat babbeltje met de bibliotheekmedewerker, kinesist, kinderschoenenverkoopster, buur of apotheker is misschien maar klein, maar doet toch ook deugd.

BLIJ MET alle mailtjes, berichtjes, Appjes, echte post, cadeautjes, … die ik mocht ontvangen. Er is echt een heuse tribe, en dat maakt me blij! De lieve en bemoedigende woorden kwamen soms uit onverwachte hoek, en dat maakt me extra blij.

OOK BLIJ MET het telefoontje dat ik gisteren kreeg van een collega. Ze belde me tegen het advies van de baas in, omdat ze wou weten hoe het met mij ging. Dat heeft me veel deugd gedaan!

BESTE TIP – tijdens de eerste week ziekteverlof zette ik alle meldingen op mijn telefoon uit, behalve sms en telefoon. Vooral van Whatsapp werd ik onrustig, want naast vrienden die wouden weten hoe het met me gaat, zijn er ook de klasgroep en de werkgroep (die ik zelf heb aangemaakt, waardoor ik er niet (tijdelijk) uit kan). Ik weet wel dat je meldingen kan instellen per persoon of dat je groepen kan dempen, maar gewoon alles uit heeft me enorm veel rust gebracht. Ik heb ook al een tijdje de desktop app, en als ik berichtjes wil sturen doe ik dat vaker via de pc omdat ik dat precies handiger vind (en minder spierpijnen van ondervind).

KIJKEN NAAR toch al iets meer programma’s dan enkele maanden geleden. Het gebeurt heel vaak dat ik ’s avonds programma’s opneem omdat ik vroeg ga slapen, en dan kijk ik de volgende dag overdag. Een greep uit waar ik nu graag naar kijk: Blind Getrouwd, Beau Séjour, Huis Gemaakt (nog altijd beroepsmisvorming, jawel), … Waar ik graag naar gekeken heb de voorbije maanden: Reizen Waes Vlaanderen en Over de oceaan.

GEKOCHT – wandelschoenen, zoals half Vlaanderen de afgelopen maanden. Heel wat modellen waren uitverkocht, maar ik heb toch een goed paar gevonden in mijn maat. Ik wandel nog niet de grootste afstanden, maar we willen graag vaker wandelen, dus we werken stilaan aan langere tochtjes, zodat we als we terug mogen reizen ook op andere plekken grotere wandelingen kunnen maken. Verder niet zo heel veel gekocht, wel heel wat betaald aan dokter, apotheek, kinesist en psycholoog.

BEZIG MET mijn selfcare journal. Ik schreef er al eerder over, en ik werkte enkele pagina’s in mijn kleurrijke boekje af. Al afgewerkt: mijn energiegevers, rode vlaggetjes, en heel wat geknipte en geplakte inspirerende / motiverende quotes. Ik wil het nog verder aanvullen met gehandletterde quotes, maar alles op zijn tijd.

VERBAASD OVER alle kleine dingen die ik tijdens wandelingen opmerk. Dingen die er altijd al waren, maar die me nu pas opvallen. Want vroeger was wandelen snel snel om daarna te kunnen voortdoen, terwijl wandelen nu bewust en traag en rustgevend is. Een grote verandering, maar een hele leuke. Op het verlanglijstje staat nog een nieuwe (systeem)camera, om die mooie dingen te kunnen vastleggen!

GELEERD – alweer een beetje meer over mezelf, nu de confrontatie best groot is nu ik thuis zit. Bijleren is altijd interessant, en ook mijn psychologe heeft me al veel dingen bijgebracht. Ik las ook een en ander over burn-out, en deed voor de tweede keer deze persoonlijkheidstest, en blijkt dat ik (nog altijd) ISFJ ben, maar nu is er nog een extra aan toegevoegd en blijkt dat ik nu ISFJ-T ben. Een van de boeiendste testen, omdat de resultaten zo veel dingen vertellen die er boenk op zijn. Dit is iets wat ik op het werk misschien eens ga aanhalen tijdens een evaluatiegesprek of zo, want ik vind dit ook heel waardevolle info voor werkgevers, om zo de sterke en minder sterke eigenschappen van het team bloot te leggen.

Hoe gaat het met jullie?

46 gedachtes over “As we speak – de burn-out editie #1

  1. Ik lees toch lichtstraaltjes hier en daar, maar dat het zeker niet altijd vlot gaat met je herstel, dat is alleen maar normaal. Fijn dat je dingen opmerkt tijdens het wandelen en dat je er plezier uithaalt, die verwondering over kleine dingen ben ik soms een beetje kwijt, jammer genoeg. Zorg goed voor jezelf, wees vooral niet te streng en veel courage ❤️

    Like

    • Die verwondering over kleine dingen lukt precies nu ik er de tijd voor kan nemen, gek genoeg. En mild zijn, dat probeer ik ook. Misschien waren er verwachtingen, maar de realiteit leert dat het herstel eerder een rollercoaster dan een geleidelijke weg naar boven is. Maar na regen komt zonneschijn!

      Like

    • Dankjewel! Ik probeer eerlijk de goeie en minder goeie dingen hier te delen, zonder al te veel in negativiteit te vervallen ook. Hopelijk kan ik hier zelf binnen enkele weken/maanden lezen hoeveel vooruitgang er gekomen is (en dan deel ik dat uiteraard ook graag).

      Like

  2. Hoe het met me gaat? Ik hang emotioneel nogal in het verleden momenteel, maar daar wordt aan gewerkt.
    Ik hoop voor jou dat je de tijd krijgt om echt te helen. In deze maatschappij is dat niet altijd evident.

    Like

  3. Ik vond dit echt heel interessant om te lezen, ook omdat ik heb zelf een chronische ziekte en daardoor ga ik door een rouwperiode nu en moet ik veel rusten. Ik weet hoe het is om niet te kunnen doen wat je wilt omdat je lichaam je daar in tegenhoudt. Wat je vertelt over wandelen herken ik ook! Ik merkte vandaag op dat ik eigenlijk altijd gehaast wandel en niet oplet, terwijl ik dat nu bewust wel gedaan heb en dat deed wel deugd.

    Like

  4. Ik vind dat echt bewonderenswaardig dat jij nu al zegt: ik geloof dat ik hier sterker zal uitkomen. Ik denk dat de meeste mensen niet zo positief zijn in het begin van een burn-out (eerder later of als ze door het ergste heen zijn). Hoedje af voor jou!

    En wbt de tribe: ik ben ervan overtuigd dat jij oogst wat je gezaaid hebt – als je begrijpt wat ik bedoel.

    Nu alleen nog niet dom worden, hè!
    Neen, ik plaag je maar, tuurlijk ga je niet dom worden :-). Als ik voor mezelf spreek: ik heb regelmatig het gevoel dat minder input er net voor zorgt dat ik plots iets duidelijks zie, dat mijn hoofd helderder denkt als ik regelmatig de tijd neem om naar buiten te kijken, even te pauzeren, … (maar er zijn ook momenten dat mijn hoofd sowieso alle kanten opgaat, hoor, een offknop voor je gedachten, ik droom ervan)

    Like

    • Vorige week is het hier wel duidelijk geworden dat het herstel geen rechte lijn naar boven is; er was even een dipje. De dokter bevestigde gisteren dat het normaal is dat er even een minder moment is, maar toch is het niet leuk op het moment zelf, en ik was de moed even kwijt ook. Gelukkig gaat het deze week weer iets beter, maar de weg naar ‘mijn oude zelf’ is nog lang.
      Minder input zorgt inderdaad voor meer creativiteit: heel vaak krijg ik de beste ideeën tijdens een wandeling of een fietstocht. De voorbije maanden zat mijn hoofd zó vol, dat die creativiteit heel ver te zoeken was. En voor zo’n uit-knop zou ik ook wel tekenen…

      Like

  5. Zo fijn om te lezen dat er stilletjes aan meer lichtpuntjes verschijnen. Zeker in een mindere periode ga je die nog meer appreciëren hé. Dan lijkt iets klein plots nog meer effect te hebben. Al is het soms wel wat moeilijker om ze op te vangen. Je hebt al een mooi begin gemaakt met je borduurwerk. Ik heb het pakket dat ik op het oog had tot nu toe nog niet besteld. Misschien moet ik het door jou laten bestellen en maken (en mezelf focussen op én van de andere werkjes die ik hier nog heb liggen). Ik heb met mijn schoonmoeder geruild zodat we allebei eens een andere puzzel kunnen maken. Eerder deze week heb ik ook één van mijn Harry Potter legopakketten uit elkaar gehaald en in zakjes gesorteerd zodat ik het nog eens opnieuw kan maken. Dat soort dingen lijken me nu het meeste rust te bieden terwijl lezen, bloggen, … net moeizamer gaat. Zolang het maar iets is waar ik zo min mogelijk bij moet nadenken.

    Like

    • Ja, die kleine dingen kunnen een grote impact hebben. Een telefoontje van een collega en mijn broer gaven me écht een goed gevoel de afgelopen weken.
      Lezen en bloggen is hier ook moeilijker, het puzzelen gaat wel redelijk (ook al is het met tussenpozen omdat ik snel spierkrampen krijg). Maar puzzelen helpt wel om het hoofd leeg te maken.
      Met lego zal hier de komende weken (ugh!) nog vaak gespeeld worden, maar helaas (nog) geen Harry Potter hier.

      Geliked door 1 persoon

  6. Heel fijn om te lezen dat de lichtpuntjes er zijn en je ze ook kan vinden. Neem je tijd zoals er zovelen zeggen en tijd is een ruim begrip. Voor de een wat langer dan de ander, maar dat kan je enkel zelf ondervinden.
    Ik zie tussen de woorden een moedige en sterke vrouw en ik weet dat het helemaal goed komt.
    Dikke knuffel!

    Like

    • De huisarts benadrukte deze week nogmaals dat burn-outers niet te snel terug mogen opstarten, en in het begin zeker ook niet voltijds. Ik voel nu wel meer ruimte in mijn hoofd, maar ik ben er nog niet. En fysiek is het ook verre van ideaal. Maar de lichtpuntjes zijn er zeker, ik ga er binnenkort nog eens een blogpost over delen.
      Dankjewel voor de bemoedigende woorden! Het is ook voor een groot stuk door ‘mijn tribe’ dat mijn herstel de goeie richting uit kan gaan :-).

      Like

  7. Heel moedig dat je hier zo open over schrijft. Je bent een ongelooflijk sterke madame, die hier inderdaad nog sterker gaat uitkomen. Al voelt dat nu waarschijnlijk niet altijd zo. Maar je komt er wel, daar ben ik zeker van. Xxxx

    Like

  8. ‘k denk dat je goed bezig bent. De ervaring met collega’s die een burn-out overwonnen hebben is dat het effectief wel wat meer dan 4 weken duurt. Een veelvoud daarvan. Maar je komt erdoorheen.

    Door ervaring van mezelf, jouw getuigenis en paar andere en wel opmerken bij mezelf dat ik wel afgelopen jaar stress opgehoopt heb, deed me beslissen om nu in deze “paaspauze” wat coronaverlof aan te vragen. Het leek me belachelijk met 2 voltijds thuiswerkenden, nadat we vorig jaar 3,5 maand met de kinderen thuisgewerkt hebben. We zouden het kunnen bolwerken zonder die extra dagen ademruimte ook, maar uiteindelijk besloten dat ik toch maar moet vermijden uit mijn reserves te putten en ze eerder moet aanvullen. Toch maar wat coronaverlof dus. En me nu niet schuldig proberen voelen met heel onze werkachterstand.

    Ah ja, ik wandel net zo graag net omdat het zo traag gaat. Ik fotografeer continu dan met mijn gsm: een roofvogel die voorbij vliegt, gisteren een hoop twijgen met bloeiende katjes, een boomwortel vol vuurwantsen, een gekke brievenbus, enz . Dat ergert me net aan fietsen …je ziet niets denk ik dan. Alles zoeft voorbij.

    Like

    • Ondertussen geven psycholoog en huisarts toe dat een burn-outherstel toch een maand of 4-6 duurt, wellicht wouden ze me in het begin niet te hard ontmoedigen…
      Fijn dat je Coronaverlof kan/mag opnemen! Hoe wij dat vorig jaar deden, met twee thuiswerken, ik snap er niks meer van. De ademruimte zal zeker welkom zijn, want inderdaad: reserves aanspreken doe je beter niet… Er zal ongetwijfeld wel begrip van collega’s en werkgever zijn?

      Like

  9. Hoe deden we het vorig jaar? met heel veel begrip naar elkaar (maar begrip na een jaar corona is fel geslinkt bij iedereen precies), met veel onderbrekingen, met flexibiliteit maar ook met veel werk inhalen ’s avonds laat en dus ten koste van “me-time”. Echt, het zou lukken, ik sloeg niet in paniek bij deze aankondiging van paaspauze en de speelplein en kampannulaties die binnenkwamen.
    Maar ja, het zou misschien wel weer wat extra in de reserves gaan en toen ik hoorde dat we allemaal nog recht hadden op coronaverlof en je werkgever mag niet weigeren (!!) , dan toch maar besloten mijn verstand te gebruiken en een paar dagen te nemen om zowel voor mezelf als voor de kinderen te zorgen. Tja, dat valt nooit goed eh, maar het is wat het is.
    Anderzijds was ik begin maart wel ziek : vreesde covid maar uiteindelijk wellicht gewoon zwaar verkouden die zwaar toesloeg wegens vermoeidheid. Toen hebben hoop collega’s me aangemaand om meer dan die ene dag ziektebriefje te nemen maar wat verlof in te plannen. Maar ‘k heb mijn verlof ook nog nodig rest van jaar dus ik hernam koppig. Dat probeer ik nu goed te maken :p.

    Mijn burn-out collega’s waren van 6-9 maand afwezig en hernamen daarna gradueel weer werk.

    Like

    • Wij begonnen er ook vol goeie moed aan, want er was geen andere optie.
      Fijn dat je collega’s bezorgd / zorgzaam zijn, maar je kan soms ook niet anders hé, inderdaad ook met verlof die op bepaalde momenten nodig is als je kinderen hebt…
      Ik doe hard mijn best om aan mijn herstel te werken, maar de paaspauze zal dat ongetwijfeld vertragen want ik merk dat ik nu weer uit mijn reserves moet putten nu de kleuter thuis is. Ik probeer af en toe de principes van vb. schermtijd te laten varen, maar het blijft een moeilijke evenwichtsoefening!

      Like

  10. Amai Fieke, ik kom eens bij jou kijken nav jouw bezoekje aan mij en moet zeggen: ‘k ben een beetje jaloers op jouw “tribe”. Wat een warmte en positiviteit, van jezelf en van je omgeving. Geniet van de nieuwe weg die je (noodgedwongen) bent ingeslagen. Het komt zeker en vast goed!

    Like

    • Dankjewel voor je reactie! Ik ben nog altijd aan het lezen op jouw blog, in stukjes en beetjes… De tribe is inderdaad wel iets waar ik dankbaar voor ben, maar het wil niet zeggen dat ik me met momenten énorm eenzaam voel. De pandemie doet er geen goed aan. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt, ook al zal het veel meer tijd vragen dan ik zelf ooit had gedacht. Maar dat aanvaarden, is ook al veel…

      Geliked door 1 persoon

      • Weet je waar ik altijd van gedroomd heb? Een vereniging of zoiets van burnouters. Wij trekken van nature eenzaamheid aan en lijden eronder. Niet?

        En ’t komt goed, echt waar.

        Like

      • Zou dat niet bestaan eigenlijk? Wat mij opvalt is we het héél vaak introverten / hoogsensitieven / perfectionisten / people pleasers / (vul maar aan…) zijn. Bij mij is eenzaamheid heel dubbel: ik ben graag alleen (en heb het ook nodig om op te laden), maar té lang alleen en geen connectie met mensen maakt me ook gek.
        Hoe gaat het met jou ondertussen? Ik ben nog in december 2017 aan het lezen op je blog… 🙂

        Geliked door 1 persoon

      • Als ik het wist zou ik het zeggen. Op en af. De ene dag denken dat je Helemaal Genezen bent, de volgende dag weer met de kop tegen de muur. Gelukkig ben ik eens niet werkzoekend of werkend (en dus hervallend) ondertussen, “gewoon” officieel ziek. Lang geleden.

        Like

      • Klopt zeker. Als ‘k vergelijk met in het begin… Ze duren ook korter. Vroeger kon ik twee maanden slecht zijn van een gebeurtenis, nu is dat hooguit enkele dagen.

        Like

  11. Met niks doen had ik de grootste moeite tijdens mijn burnout(s). En nu nog steeds. De mens is de kunst van het vervelen verleerd. Kijk naar onze grootouders: die konden nog gewoon op hun stop zitten kijken naar de wereld die voorbij gaat. Ik heb me voorgenomen dit jaar wat meer gewoon in mijn tuin te zitten en te kijken, maar het is me tot nu toe nog niet gelukt, I admit! (Ook omdat er in een tuin altijd werk is en ik dan vooral zie wat ik nog moet doen. Misschien zou ik beter de natuur in trekken en daar op een bankje gaan zitten. Nog geen slecht idee eigenlijk.)
    Wij hebben op het werk al twee keer zo’n MBTI-sessie met de hele groep gedaan. Echt enorm interessant. Ook om te zien hoe we qua profielen van heel veel I’tjes aan het evolueren zijn naar een goeie balans tussen E en I. (Helaas ook een beetje want daardoor is het soms best lawaaiig op kantoor.) Dus het is zeker een meerwaarde voor werkgevers & collega’s.
    Ik ben heel blij dat je zo open kan schrijven over je herstelproces, want het is zo herkenbaar en daarom zo geruststellend om te lezen: we zijn niet alleen. ❤

    Like

    • We zijn het inderdaad niet meer gewoon van niks te doen, dat is hier ook een grote valkuil. Mijn psychologe zei dat ik moet leren om meer te zijn, en minder te doen. Werkpuntje dus!
      Ik denk dat ik het MBTI-verhaal eens ga opgooien tijdens een evaluatiegesprek op het werk. Er zit zo veel waarheid in, zowel voor werknemers als werkgevers. Van sommige collega’s kan ik een beetje inschatten wat ze ongeveer zijn, maar niet helemaal natuurlijk.
      Op mijn blog (en ook in het leven in het algemeen) probeer ik alles zo echt mogelijk weer te geven; ik ga binnenkort nog eens een update delen denk ik. De grootste ‘les’ is dat mijn herstelproces veel langer duurt dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. En dat aanvaarden is een les op zich :-).

      Geliked door 1 persoon

  12. Een maand later leek het toch al veel beter te gaan hé? Ik herken ook hier weer een paar stukjes. Zeker met die muizenstapjes en met “hoelang gaat dat thuiszitten nog duren?”. Dat laatste vroeg ik mij elke keer opnieuw af, zelfs over het herstelproces zat ik constant te piekeren.

    Het resultaat was dat ik een half jaar ofzo sessies heb gevolgd bij m’n psychologe, “voelde” alsof ik alles wist wat ik nodig had (lees: ik dacht echt dat ik alles de rug had, ik was daar -uiteindelijk- te veel mee bezig). Een jaar na die eerste stopzetting terug in therapie gegaan, tot heden 🙂 Ik was er zeker nog niet door.

    Like

    • Piekeren over het herstelproces: check! In het begin dacht ik: een maand zal ruim voldoende zijn. Wat had ik het mis! Mijn psychologe zei onlangs nog dat een burn-outherstel minstens 6 maand duurt, en vaak nog veel langer. Maar dat ze dat bij aanvang niet altijd uitspreken om je niet te ontmoedigen…
      Aan de therapie heb ik ook wel veel, vooral om bepaalde patronen te (proberen) doorbreken. Maar ik heb het gevoel dat ik nu zo’n beetje op een horizontale lijn zit in mijn herstel: niet vooruit en ook niet achteruit. Het grootste ‘probleem’ blijft het gebrek aan energie eigenlijk. In mijn hoofd komt er stilaan ruimte om bepaalde dingen te ondernemen, maar body still says no…

      Geliked door 1 persoon

      • Ja idd, klopt. Ik dacht ook altijd van ma hé, hoe kan dit zolang duren? Mja, ik zit nu twee jaar verder bijna.

        Anyway, neem gerust uw tijd 🙂 De batterij rustig opladen terug, niks mis mee natuurlijk^^

        Like

      • En dan kan mijn hoofd alleen maar zeggen: maar hoeveel tijd is genoeg tijd? Ik denk dat zolang mijn energie nog niet goed zit, de batterij nog altijd niet voldoende is opgeladen.
        Jij bent ondertussen wel al terug (deeltijds?) aan het werk?

        Geliked door 1 persoon

      • Ja exact, dezelfde vraag hier!
        Ik heb anderhalve maand in ziekenverlof gezeten en ben toen ook van werk veranderd twee weken later. Ik heb wel de moeilijke beslissing moeten maken om m’n PhD stop te zetten… Lang verhaal kort: ik combineerde dat met een full-time job. Als ik stopte bij het bedrijf stopte de PhD ook automatisch. Uiteindelijk heb ik daar deels spijt van (want de PhD was het probleem niet, het bedrijf was het probleem), maar ben ik zeker ook wel blij dat dat gebeurd is want het was echt niet vol te houden..

        Nu heb ik de job van m’n leven, waar mentale gezondheid ook gerespecteerd wordt en waar ik echt gewoon mijn ding in kan doen!

        Like

      • Zo fijn dat de sprong durven nemen goed is uitgedraaid! Je hoort van zo veel mensen dat een burn-out een keerpunt in hun leven/carrière is, maar ik voel het zelf nog niet zo aan. De psy zegt dat de verandering van binnenuit zal moeten komen, in hoe ik met alles om zal gaan.
        En respect voor mentale gezondheid is heel veel waard! Dat is bij ons op het werk gelukkig ook bespreekbaar.

        Geliked door 1 persoon

      • Ja klopt, er zit ergens een stemmeke in ons dat héél goed weet waar we gelukkig van worden, kan ik alleen maar bevestigen 🙂 Maar een burn-out doet u die connectie verliezen denk ik tot zelfs de vraagstelling van “maar wat ben ik nu eigenlijk met m’n leven aan’t doen”?

        Da’s heel vies, krijgt ge niet uitgelegd bijna. Maar gezien ge het zelf ervaart weet ge waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Bij u zit het daar sowieso ook wel ergens, maar er is ook moed en durf nodig om dat te accepteren en te vertrouwen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het u van harte toewens, want eens ge zover zijt gaat ge u zo levendig voelen zoals nooit tevoren! It’s a wonderful place to be in.

        Maar nogmaals, neem uw tijd 🙂 Als er zorgen zijn, laat ze ook maar bestaan, want ook het afleren van die zorgen is deel van het proces 🙂 Komt allemaal goed! Ge zijt al heel ver geraakt ook hé 🙂 Ziet u bv. maar eens schrijven erover! Heb ik alleen maar respect voor!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.