Over dat het oké is om niet oké te zijn (*)

Het was niet de bedoeling dat er hier een tijdje niks zou verschijnen, en het was ook helemaal niet de bedoeling dat er twee berichten na elkaar met een negatievere ondertoon gedeeld zouden worden. Maar kijk, dit is mijn persoonlijke blog, en ik heb besloten hier eerlijk en open te zijn, en ook de niet zo roze kanten van het/mijn leven te delen. Want: kwetsbaarheid verbindt; dat heb ik na mijn vorige blogpost heel erg gemerkt.

(*) de titel voor dit blogbericht heb ik overgenomen van een blogbericht van Leen, die momenteel door een moeilijke periode gaat. Ik heb heel veel bewondering voor haar openheid, en zij inspireert mij ook over mijn kwetsbaarheden te schrijven. Ga zeker eens bij haar lezen! #sharingiscaring

Sommigen hebben het misschien al tussen de lijnen kunnen lezen, maar het gaat de laatste weken / maanden niet zo geweldig met mij. Eind januari is dan uiteindelijk de diagnose burn-out gevallen. Niet onverwacht, want ik kreeg al meerdere waarschuwingen van huisarts en psychologe, en enkele mensen in mijn omgeving merkten ook veranderingen op. Maar wat deed ik? Blijven doorgaan, want ik wou mijn collega’s niet in de steek laten…

Mijn verhaal wil ik hier – net zoals het vorige – delen om het taboe te doorbreken en om onze kwetsbaarheden bespreekbaar te maken. En ook omdat schrijven (en/of praten) helend werkt. De voorbije weken en maanden hoor ik van heel wat mensen dat ze wankelen, dus ik weet dat we niet alleen zijn. Dat bleek nog maar eens uit de meest recente podcast van Werk & Leven.

quote van Plan S

Nog even een kleine side note: mijn burn-out is voor het grootste deel werkgerelateerd; ik ben altijd open en eerlijk geweest tegenover mijn werkgevers dat het niet (meer) ging. Wat ik hier schrijf is wat iedereen (en dus ook mijn werkgevers) mag lezen, al laat ik enkele te persoonlijke dingen wel weg.

Waar ik aan merkte dat het niet meer zo goed ging

Al een tijdje ging het hier op en af, en ik dacht dat die kwaaltjes wel zouden overgaan met een weekendje rust, of enkele dagen vakantie. Toch waren er eind vorig jaar en begin dit jaar signalen die niet meer te negeren waren:

  • Kleine taken, die ik vroeger moeiteloos na elkaar afwerkte, lijken op één grote berg waar ik tegenop zie, en waar ik niet meer overheen raak. Vb. vakantiekampjes regelen, mailtjes beantwoorden, … Ik leef(de) al maanden met het gevoel van een constante overwhelm. Ook het altijd maar ‘aan’ staan en bereikbaar (moeten) zijn zorgt voor veel onrust.
  • Mijn ademhaling zit al een hele tijd te hoog: als ik praat krijg ik precies geen lucht, en ik ben ook in rust soms buiten adem. Hyperventilatie, jup.
  • Een echte migraine-aanval is een tijdje geleden, maar hoofdpijn is/was er dagelijks. Er werd ook veel vaker dan normaal voor een pijnstiller gekozen, iets wat ik normaalgezien niet snel doe.
  • Overdag heb/had ik vaak hartkloppingen, in rust, en ’s nachts word/werd ik heel vaak wakker, meestal helemaal in paniek. Het is/was alsof er een olifant op mijn borstkas zat.
  • Paniekaanvallen. Dat is echt zo’n vies gevoel…
  • Voor het minste waren er tranen: als ik opstond, als ik moest gaan slapen, … Ik reageerde overal emotioneel op.
  • Het lontje werd steeds korter: ik merkte dat ik steeds vaker begon te roepen tegen Juliette, terwijl het liefste kleuterkind niet eens iets fout had gedaan…
  • De energie voor leuke dingen (bakken, gezond koken, …) is ver te zoeken, en ook lezen kost mij moeite (vooral de concentratie was moeilijk).
  • Vaak kan ik niet meer actief naar mensen luisteren, het is alsof mijn hoofdvol zit, dat er echt niks meer bij kon…
illustratie van Maaike Hartjes (auteur van het Burn-out dagboek – bron: Flow

Ik zag – aan 300 km per uur – de muur op me afkomen, en had het idee dat ik niet meer kon stoppen. Tot plots het lijf besloot dat het écht genoeg was, en ik voor mezelf durfde kiezen. Na het ‘aanvaarden’ (wat nog steeds niet zo voelt, want: schuldgevoel), is mijn lijf pas echt beginnen reageren: extreme vermoeidheid, spier- en andere pijnen, nog ergere hoofdpijn, …

Blijven doorgaan deed ik om niemand teleur te stellen, en omdat je niet moet trunten. Heel vaak (de voorbije jaren, maar ook de voorbije maanden) kreeg ik vaak opmerkingen als: ‘och, maar die heeft dit meegemaakt’, of ‘je hebt maar één kindje, ik heb er 3’, of ‘ik ben alleenstaande mama en moet alles alleen doen’. Heel veel begrip voor, en er zijn zeker ook ergere dingen (nog bijna elke dag denk ik aan mijn broer en schoonzus, die hun kindje moeten blijven missen), maar deze quote van Kelly (Tales from the Crib) zit ook vol waarheid:

Nog iets dat ik heb geleerd: als het voor jou zwaar is, dan is het zwaar. Los van of iemand anders vindt dat je het wel heel snel zwaar vindt, of dat een ander het veel zwaarder heeft. (…) Als jij vindt dat je doodop bent, dan ben je doodop, ook al vindt een ander dat je niet te klagen hebt.

Wat ik wil doen om ‘beter te worden’

Rust zal ervoor moeten zorgen dat al die fysieke en mentale klachten verminderen, want met nu bijna twee weken rust heb ik nog altijd fysieke klachten.

Samen mijn mijn psychologe wil ik verder aan mezelf werken, met dan vooral mijn hoogsensitiviteit en perfectionisme voorop. Want dat blijken twee behoorlijke triggers te zijn. Verder zal ook aanvaarden en loslaten een grote oefening zijn.

Nu zal het belangrijk zijn om die batterij weer opgeladen te krijgen, en niet tot aan het minimum, maar een hele stuk daarboven. De tips die ik al kreeg zijn: veel wandelen / in de natuur zijn, dingen doen die je zelf leuk vindt en waar je energie van krijgt, dutjes doen, …

Er is nog niet veel dat me lukt; ik probeer wat te lezen en podcasts te beluisteren. Vorige week kocht ik ook een kleurboek voor volwassenen, dat is ook heel ontspannend.
Wandelen probeer ik dagelijks te doen, en verder wil ik niet te veel druk leggen. Ik zie wel wat de komende weken brengt, en ik hoop ook terug wat tijd en energie voor mijn blog te vinden (want dat is één van mijn energiegevers). Er zijn veel ideeën, maar alles uitschrijven vraagt tijd (aan dit blogbericht heb ik al tientallen keren geschreven).

Beetje bij beetje ben ik – geïnspireerd door Plan S en Irene – aan een selfcare journal gestart. In een volledig andere stijl dan mijn dagelijkse journal, maar ik wil er een positief boekje van maken met inspirerende quotes, dingen over mezelf (o.a. dingen waar ik energie van krijg, rode vlaggetjes, …), …

Om af te sluiten: ik blijf positief, en ik geloof erin dat alles goed komt, met de nodige tijd (dat is de tip die ik het vaakste krijg: neem voldoende tijd om te herstellen). Ik geloof er ook in dat deze gedwongen pauze mij inzichten over mezelf zal geven (wat eerlijk: thuis moeten zitten is behoorlijk confronterend, en je denkt heel veel na). Maar ik probeer niet té ver vooruit te kijken, stap per stap…

68 gedachtes over “Over dat het oké is om niet oké te zijn (*)

  1. Goed geschreven, en fijn dat je er zo eerlijk over bent. Ook ik heb wel eens het gevoel dat alles me te veel is, maar als ik dit lees, dan weet ik, dat dat GEEN Burn-out is. Na een paar dagen selfcare is het weer voorbij. Afgelopen vrijdag was ik bij een na-scholing over “ganzheitliche Zahnmedizin” en daar ging het o.a. ook over de gevolgen van al het metaal (vullingen, kronen etc) in je mond. En eventuele ontstekingen bij wortels, die je niet merkt, of dode tanden. Dit alles kan ook tot een veelheid van klachten leiden, eenvoudigweg omdat ze je immumsysteem belasten. En je dus minder reserve hebt. Misschien een idee. Maar als ze röntgenbeelden maken, dan inkl. wortels, anders weet je nog niets. Verder ging de scholing over de belasting met (zwaar) metalen, die je niet zo eenvoudig weer uit het lichaam krijgt. Maar wel je immumsysteem belemmeren. Succes.

    Like

    • Dankjewel voor je reactie!
      Blijf zeker die selfcare inbouwen, voor een goeie balans. Dat ga ik zeker ook, regelmatiger, doen.
      Die opleiding klinkt interessant! Jaren geleden liet ik, op aanraden van een osteopaat, de metalen draad van na mijn beugel laten weghalen. Geen idee of het voor echte verbetering heeft gezorgd (ik had toen het gevoel van wel), maar mijn tanden zijn gelukkig recht blijven staan. Vullingen heb ik gelukkig niet!

      Like

  2. Heel herkenbaar, die lichamelijke klachten. Dat had ik ook op mijn vorige job waar ik mijn werk absoluut niet graag deed. Mijn hoofd woog altijd zo zwaar, mijn nek deed altijd pijn, ik zat constant te hyperventileren, zag wazig, … Ik wist soms geen blijf meer met mijn lijf omdat het nooit echt comfortabel voelde. Maar ook dat schuldgevoel en het gevoel dat je de boel aan’t bedriegen bent, daar had ik tijdens mijn depressie ook heel erg last van. Voelde me direct schuldig als ik eens naar buiten ging om iets leuks te doen want ik zat met ziekteverlof thuis. En dat is onzin natuurlijk want hoe kan je ooit beter worden anders? Tijd is de belangrijkste steen inderdaad om jezelf terug wat op te bouwen en eerlijk zijn en luisteren naar je gevoel en niet wat je denkt dat moet (sowieso, niet moeten!). Ik ben te snel weer gaan werken en moest na twee weken toch terug toegeven dat het nog niet ging. Ik dacht het wel kon, zat toch ‘al’ anderhalve maand thuis maar niet dus. Maar goed, denk dat je wel genoeg tips krijgt 🙂 Ik wil je vooral een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen, je moet er niet alleen door. (Trouwens heel blij dat ik je kon inspireren met m’n boekje 🙂 Ik maakte ook ooit een echt self-carejournal, ook met lijstjes en vb gerechtjes die snel klaar zijn en waar ik niet over moet denken, leuke liedjes, oppeppende zinnetjes, …)

    Like

    • Dankjewel voor je lieve reactie!
      Hier is het wel zo dat ik mijn job graag doe, dus daar op zich ligt het niet aan.
      Dat van ‘niks leuks durven doen’ probeer ik los te laten, want ik moet van de dokter elke dag naar buiten voor een wandeling. Gisteren ben ik bij de bib ook nieuwe boeken gaan halen, maar de rest van de dag moest ik dan weer niet al te veel doen. Energie doseren, het is een uitdaging voor iemand die niet zo goed stil kan zitten…
      Veel mensen hebben me al gezegd dat ik niet te snel terug aan de slag mag. Stap voor stap, we zullen ook wel zien wat de psychologe en huisarts aangeven…
      Het doet me enorm veel deugd zo’n fijne reacties te krijgen hier <3.

      Like

  3. Mooi dat je zo open bent en ik wens je heel veel sterkte toe.
    De uitleg dat de batterij meer dan het minimum gevuld moet zijn kreeg ik onlangs ook nog van mijn psychologe, een hele uitdaging…

    Like

    • Dankjewel! Inderdaad een hele uitdaging. Mijn buurvrouw zei vorige week dat het toch handig zou zijn mocht iedereen met een zichtbare batterij rond zou lopen. Zo zou je kunnen zien hoe het met ieders energielevels is gesteld. Want zoiets is moeilijk waar te nemen (soms voor je zelf, maar ook bij anderen).

      Like

  4. Die quote van Kelly, inderdaad. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, vergelijken heeft geen zin. Zorg goed voor jezelf! Hoe lang het duurt voor je hier door bent is misschien moeilijk te voorspellen, maar als de tijd er rijp voor is komt het herstel wel. Veel liefs!

    Like

    • Er is ook zo veel meer rondom het verhaal, en niet iedereen weet alles. Zorgen voor mezelf doe ik zeker, en ik wil liever morgen dan volgende maand beter zijn. Maar er zal tijd en geduld voor nodig zijn… Veel liefs terug!

      Like

  5. Mocht er hier van cacerolazo (op potten en pannen slaan zoals ze in Spanje doen) gedaan worden door iedereen die hetzelfde voelt als jij, we werden doof denk ik. Nog al te veel wordt er gezwegen, opgekropt, we gaan toch niet neuten zeker,…
    Meer openheid mag er zeker op dat vlak zijn, en meer begrip voor wie er dan voor uitkomt uiteraard ook. Goed dat je dit deelt. Voor jezelf en ook voor anderen die nog twijfelen aan deze stap.

    Like

    • Ja, ik hoor heel veel verhalen uit mijn dichte en verdere omgeving, van mensen die ook heel erg aan het wankelen zijn… Het is vaak de omgeving die het als eerste opmerkt, maar je kan er zelf als enige écht iets aan doen, door er even uit te stappen.
      Ik steek het niet weg, en benoem het ook. En dat wou ik bereiken met deze blog: bespreekbaar maken, en erover praten. Dat je er niet alleen voor staat, en er ook niet alleen door moet.

      Geliked door 1 persoon

  6. Die quote van Kelly is helemaal terecht. Ook hier komt het weer op dat vergelijken neer hé. Als je er onderdoor zit, dan zit je er onderdoor. Dat hoeft een ander niet te minimaliseren. Jij weet het beste als geen ander hoe je je voelt. Ik snap echter wel dat je je bent blijven forceren. Ik was er deze week met manlief over bezig en mocht ik in staat zijn geweest om te kunnen werken dan had ik net als jij met dezelfde problemen te maken gekregen omdat ik alles goed wil doen én anderen niet wil ontgoochelen maar daarbij wel vergeet dat je ook aan jezelf moet denken. Toen je het aangaf op Insta kwam het niet als een verrassing vermits zelfs ik van op een afstand kon merken dat je al te lang op de tippen van je tenen liep. Ik wens je heel veel moed en sterkte toe lieve Sofie. Hopelijk brengt de gedwongen rust na een tijdje ook echt rust. Dikke knuffel.

    Like

    • Oh, dankjewel lieve Liesbet voor je reactie! Voor veel mensen komt het inderdaad niet als een verrassing; ik heb ook altijd duidelijk laten merken hoe ik me (niet) voel. In mijn tienerjaren heb ik genoeg opgekropt, daar doe ik niet meer aan mee nu.
      Momenteel brengt de gedwongen rust vooral extra vermoeidheid en pijntjes en klachten overal, maar dat is wellicht ontlading van alle opgekropte emotie of zo. Ook dat gaat hopelijk voorbij, zodat die rust in de plaats kan komen…

      Geliked door 1 persoon

  7. Ik vind het heel krachtig dat je dit deelt en erover kan schrijven, ik twijfel er niet aan dat het voor veel mensen herkenbaar is. Gun jezelf nu maar de nodige rust ❤️

    Like

    • Wel tien keer heb ik mijn woorden opnieuw gekozen, en dagenlang heb ik opnieuw aan het stukje geschreven. En getwijfeld, en vervolgens toch gepubliceerd.
      Heel fijn om zo’n warme en lieve reacties te krijgen hier, dankjewel ❤

      Like

  8. Dag Sofie, zo knap dat je dit deelt. Nog moediger vind ik dat je bericht vanuit de loopgraven. Vaak lees of hoor je verhalen over burn-out pas achteraf. Ik ben er zeker van dat jouw post herkenbaar is voor velen.
    Laat je geen schuldgevoel aanpraten door wat anderen ervan vinden. Psychische kwetsbaarheid hangt van veel verschillende zaken af die je niet kan meten. Ik ben zelf moeder van 3 en had een burn-out toen ik nog kinderloos was en ongeveer nul verantwoordelijkheden had, om maar een voorbeeld te geven. Veel moed en beterschap!

    Like

  9. Ach lieve Sofie, zo jammer dat je toch tegen die muur gebotst bent! Het zat er inderdaad aan te komen, maar het is één ding om te weten dat het zo niet verder kan en een ander om er iets aan te (kunnen) doen. Daar komt dan inderdaad schuldgevoel, plichtsbewustzijn etc. een stokje in de wielen steken. Ik herken veel te goed wat je schrijft, dat een weekendje rusten wel deugd doet, maar helemaal niet meer volstaat, dat gevoel dat alles teveel is, dat heel emotionele… Ik hoop dat je jezelf, ondersteund door je psychologe en huisarts, toestaat om voldoende rust te nemen voor je herbegint. Langzaam, stapje voor stapje komt het wel weer… Veel liefs!

    Like

    • Ja, ik had lang het gevoel dat ik niets kón doen, terwijl die blokkage vooral in mijn hoofd zat. Dat ‘voldoende rust’ is nog een groot vraagteken nu, maar ik zal daar wel in bijgestaan worden. Na twee weken ‘rust’ overheerst nog altijd de vermoeidheid, kwalen en spierpijnen, en dat is vooral een grote confrontatie met mijn eigen grenzen, die ik veel te lang heb genegeerd.
      Stap voor stap komt het zeker goed, ik heb vertrouwen!

      Like

  10. Ik heb nooit een burn-out gehad, wel op het randje gestaan van. Twee jaar later ervaar ik daar nog steeds gevolgen van. Al krijgt dat komende zomer misschien een andere naam. Ik weet hoe kut het kan zijn (sorry voor mijn woordenschat) om zo moe te zijn, om emotioneel kapot te zijn. Om je opgebrand te voelen. Neem je tijd om te herstellen en het is inderdaad oké om niet oké te zijn. Van Ireneke (van tussenmarsenjupiter die hier ook gereageerd heeft zag ik) heb ik geleerd dat het niet is omdat een ander het erger heeft, jij niet verdrietig mag zijn of maar moet doorploeteren omdat je het beter hebt. We zijn allemaal mensen, sommige mensen bereiken sneller hun breekpunt. En daar is helemaal niks mis mee. Courage! ❤️

    Like

    • Zorg goed voor jezelf, want op het randje staan is echt niet veraf…
      Het is inderdaad k*t, omdat niemand ziét dat het niet gaat. Mooi gezegd, van dat breekpunt en dat daar niks mis mee is, da’s een mooie!
      Dankjewel voor je reactie, en ook veel goeie moed voor jou! ❤

      Like

  11. Ik vind het al beangstigend om te lezen, dus kan me niet voorstellen hoe dit moet zijn. Maar het feit dat je het beseft en rustig de tijd wil nemen voor rust en om je weer beter te voelen is heel belangrijk. En zoals je hier leest, word je daarin gesteund door ons allemaal.

    Like

    • De huisarts zei vorige week dat ze vond dat ik heel helder ben in waar ik in zit en waar ik voor sta. Ik weet zeker dat ik hieruit raak, en wellicht sterker ook, maar de grote valkuil zal inderdaad dat ‘rustig’ zijn, en niet te snel weer willen lopen en hervallen in oude patronen en verwachtingen.
      Het is ontzettend fijn om hier zo veel steun te krijgen, dat raakt me echt! ❤

      Geliked door 1 persoon

    • Dankjewel! Er komen hopelijk snel weer positievere blogs aan hoor, maar ik wil ook het minder leuke bespreekbaar maken.
      Ik ben er ook van overtuigd dat alles weer goed komt, alleen morgen nog niet.
      Dikke knuffel terug! X

      Like

  12. Moedig, dapper, sterk … om er over te schrijven. Het geldt niet voor iedereen, maar het kan misschien wel helpen om alles een plaats te geven. En de quote van Kelly klopt als een bus, mijn zwaar is iets anders dan jouw zwaar. En je weet nooit wat er achter gesloten deuren zich afspeelt, ‘maar’ 1 kind maar misschien nog wel 5 andere triggers waar een ander veel minder last van heeft. Iets met hand in eigen boezem en gras dat altijd groener is aan de overkant :). Ik ben ervan overtuigd dat elke burn-out anders is. Ik wens je veel moed en doorzettingsvermogen de komende periode. Het wordt echt wel beter maar zet jezelf nu vooral op de eerste plaats.

    Like

    • Ik probeer het inderdaad te aanvaarden, maar dat lukt de ene dag beter dan de andere…
      Dankjewel voor de bemoedigende woorden en de steun! Het is fijn om vanuit verschillende hoeken de bevestiging te krijgen dat écht weer beter zal gaan. Soms lijkt het anders.
      Mezelf op de eerste plaats zetten is een moeilijke oefening, maar oefening baart kunst zeker? 🙂

      Like

  13. Zo moedig dat je dit deelt! Het heeft wellicht ook veel energie gekost om alles te verwoorden. Door erover te schrijven help je ook andere mensen, want het is helaas herkenbaar voor velen. Hopelijk haal je wat extra kracht uit de reacties. Veel succes en sterkte op je weg naar een duurzaam herstel.

    Like

    • Aan dit blogbericht heb ik tientallen keren geschreven, om de juiste woorden te vinden maar ook om het een beetje in een structuur te gieten. ’t Is soms behoorlijk chaos in mijn hoofd!
      De steunende reacties steken me zeker een hart onder de riem, dankjewel ook voor die van jou!

      Like

  14. Oh wat jammer dit te horen!! Ik had al zo’n vermoeden. Ik vind het heel moedig dat je hierover schrijft. Je kwetsbaar opstellen is niet makkelijk maar zorgt inderdaad voor verbinding.

    Ik wens je heel veel moed en neem de nodige rust!

    Like

  15. Heel moedig van je dat je die stappen gezet hebt en besloten hebt om voor jezelf te kiezen. Ik weet uit eigen ervaring maar al te goed hoe moeilijk dat is en hoe hard het waarschijnlijk nog aanvoelt als falen of dat je er een schuldgevoel over hebt. Maar weet dat dat het absoluut niet is! Het is net heel moedig dat je aan de alarmbel trekt en dat schuldgevoel is absoluut nergens voor nodig. Gun jezelf tijd en rust. En weet dat je hier sterker gaat uitkomen. Je weet ook dat de deur hier altijd openstaat he. Voor eender wat. Verzorg je zelf goed! Xxx

    Like

  16. ai ai meiske toch.

    Straf toch hoe we met zo velen over onze grenzen gaan maar dat te laat beseffen. Ik denk dat ik ook vaak dichtbij de grens zit, maar hoe weet je dat? Hoe maak je het onderscheid tussen gewoon even wat rust nodig hebben of echt tever gegaan zijn.

    ‘k wens je veel succes met je genezing…op het ritme van jouw lichaam en geest, beetje bij beetje zonder forceren. En inderdaad: het komt goed. Al meerdere collega’s gehad.

    Like

    • Ja, het is opvallend dat er heel veel mensen struggelen én struikelen… Volgens onze huisarts ben ik lang niet de enige.
      Hoe je dat weet? Bij mij was het vooral mijn lichaam dat gewoon blokkeerde, niks wou nog lukken. Een weekendje rust had ook geen effect meer, en hier was het vooral mijn omgeving die begon te merken dat ik aan het veranderen was…
      Mijn lichaam geeft nu duidelijke grenzen aan, en het is niet altijd makkelijk om ernaar te luisteren maar nu moét ik wel. Ik krijg nu ook de tijd en de ruimte om dat te leren, zodat ik in de toekomst hopelijk gewapend ben om niet meer in dezelfde situatie terecht te komen.

      Like

  17. Ik herken veel van je symptomen… van vroeger, maar ook van nu. Confronterend dus ja.
    Die quote van Kelly zit er boenk op. We zijn zo fel geneigd om onszelf te minimaliseren want die of die heeft het moeilijker en in andere landen lijden ze honger etc.
    Ik heb heel wat bijgeleerd over mezelf dankzij mijn burnout(s). Ge kunt nu niet anders dan erbij stil te staan zegt 🙂 Neem vooral uw tijd. Tijd is zo zo zo belangrijk.
    Zorg voor jezelf! x

    Like

    • Het is confronterend, maar net daardoor leer je jezelf ook wel beter kennen hé. Dat bijleren is dus zeker een feit.
      Tijd nemen is het vaakst voorkomende advies dat ik krijg, en ik wil dan altijd graag weten hoe veel tijd ik dan nodig zal hebben. Maar mijn psychologe zegt dat ik stap voor stap moet kijken, en dat ik wel zal voelen als ik weer klaar ben om terug aan het werk te gaan. De controle loslaten, dat is toch ook een moeilijke oefening…

      Geliked door 1 persoon

      • Ja, dat weet je jammer genoeg niet op voorhand… En dat de huisarts niet ineens ik zeg maar x aantal maanden voorschrijft maar je bv elke maand terug naar daar moet, helpt er ook iet aan. Maar inderdaad, je voelt het wel als je er klaar voor bent! 🙂

        Like

      • Elke maand denk ik aan het begin van de maand dat het wel voldoende zal zijn, en elke keer is er vanaf week drie een soort spanning van ‘ik ga weer naar het werk moeten bellen om te zeggen dat ik nog niet terug kom’. En ook elke maand weer die papierboel… De psychologe helpt me daar wel bij, en benadrukt elke keer dat een burn-out een langdurig herstel vraagt, maar toch, het is niet makkelijk!

        Like

  18. Je lijstje doet me terug denken aan de periode toen ik in burn-out ging. Ik kon soms onderweg in de auto janken om het kleinste in muziek. Hyperactiviteit.. Hmm hmm. Constant, voortdurend, niet normaal. M’n hoofd draaide overuren, ik dacht over alles tien keer opnieuw na. Perfectionisme ten top, paniekaanvallen bij bijna elke mail die me vertelde dat er nog iets bij kwam op de stapel.

    Mooi dat je hier meteen over begon te schrijven!

    Like

    • Oh, zó herkenbaar allemaal, vooral die paniekaanvallen. Vroeger kon ik heel systematisch en efficiënt taak na taak of mail na mail afhandelen, en plots ging dat niet meer. Dat overactief (en overvol) hoofd is ook enorm herkenbaar, al is dat nu wel beter. Maar ik ben nu nog steeds thuis van het werk, dus er is een pak minder input ook.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.