ouderzonden #1 – Superbia

Bloguitdagingen, dat vind ik meestal wel tof. Dit jaar lanceren Romina en Annelore #ouderzonden: gedurende zeven weken schrijven zij, samen met heel wat andere bloggers, over de zeven hoofdzonden, maar dan toegepast op het ouderschap.
Even heb ik getwijfeld om mee te doen aan deze challenge, want confrontatie en persoonlijk en al, maar toen dacht ik: foert. Voor de andere deelnemers is het net hetzelfde, en dat groepsgevoel onder bloggers is hartverwarmend!

#1 – SUPERBIA (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid)
Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Laten we even beginnen bij het begin: de start van het ouderschap. Dat was niet bepaald rooskleurig hier.
Deze week stond er in Libelle een artikel over huilbaby’s, en het katapulteerde mij keihard terug naar de zomer van 2016. De zomer waarin wij heel wat dagen en nachten rondwandelden met een krijsende baby. Nachten waarop ik mee huilde, en telkens weer dacht: ik ben een slechte mama, want ik kan mijn eigen kindje niet troosten. Heel vaak heb ik gedacht dat het niets voor mij was, mama zijn. Slaaptekort en hormonen maakten van mij een onrustige en onzekere mama, en ik heb veel donkere wolken gezien.
Maar na regen komt altijd zonneschijn: het huilen werd minder (we brachten onder andere een bezoek aan de osteopaat, maar de oorzaak van haar ‘ongemak’ zullen we nooit met zekerheid weten), en ik werd een betere mama door terug aan het werk gaan. Alleen maar mama zijn, dat is niks voor mij.
Vandaag, anderhalf jaar later, is de balans (meestal) terug in evenwicht, en daar ben ik heel opgelucht en blij om.

Ongetwijfeld was ik toen ook een goede mama, maar dat voelde ik zo niet aan. Nu voel ik me een veel betere mama, omdat ik nu op mijn gevoel durf te vertrouwen en mijn dochter veel beter aanvoel en begrijp (dat ze zichzelf al veel beter kan uitdrukken helpt daar natuurlijk ook wel bij).

Ik kan wel 10 redenen bedenken waarom ik geen goede ouder ben. Maar vertellen waarom ik wel een goede mama ben, dat vind ik een pak moeilijker. Stoefen over mezelf, daar ben ik niet goed in. Dus schakelde ik hulp in van mijn mama. Want wie anders zou mij daar beter bij kunnen helpen?

  • Zelf heb ik enorm veel nood aan regelmaat en ritme, en onze dochter (net zoals het grootste deel van alle kinderen) ook. Ik geef haar dat: allebei blij. We werken ook met rituelen. Dat geeft mij structuur en rust, en onze dochter ook.
  • Ik heb – volgens mijn mama en mijn man – veel geduld. Wanneer ze voor de vierde keer ‘nee’ zegt als ik haar een boek toon. Wanneer ze voor de zevende keer hetzelfde boek wil bekijken. Wanneer ze zelf wil eten. Wanneer ze tandjes krijgt. Wanneer ze aan mijn been hangt als ik aan het koken ben. Uiteraard zijn er ook momenten waarop ik mijn geduld verlies.
  • Vaak krijgen wij de opmerking dat wij zo’n brave, rustige dochter hebben, die alleen kan spelen. Volgens mij is dat omdat wij zelf rustige mensen zijn, en dat uitstralen op haar. We proberen haar ook in een rustige en warme omgeving op te voeden, zodat ze altijd die rust en warmte weer kan opzoeken.  (Noot: onze dochter is niet altijd braaf en rustig. Soms kan ze ook serieus de aap uithangen, een woede-aanval krijgen of gewoon een hele dag niét willen slapen.)
  • Wij zijn heel duidelijk (zeg maar gerust een beetje streng) in onze opvoeding wat mag en wat niet. Wij kunnen heel goed ‘nee’ zeggen, zodat ze echt begrijpt dat het ‘nee’ betekent. Toen ze kleiner was is ze een paar keer beginnen wenen, en dat was voor ons wel even schrikken. Mijn man is nog een beetje strenger dan ik, maar we zijn ervan overtuigd dat consequent zijn helpt.
  • Juliette mag zelf haar eigen weg zoeken. We moedigen haar aan, en helpen haar daarbij, maar gaan nooit dingen forceren of opdringen. Sommige dingen kan ze dan misschien op latere leeftijd dan andere kindjes, maar vergelijken doen wij niet aan mee. Op haar eigen tempo, dat is best! Natuurlijk leren we haar wel dingen aan (dat is vooral wat mijn man het liefste doet), maar we gaan daar niet op doordrammen.
  • We vinden het belangrijk dat onze dochter vaak buiten is. We gaan vaak wandelen en fietsen, en ze doet niets liever dan buiten spelen. Bij oma en opa wil ze ook altijd meteen naar de dieren gaan kijken. Mijn kind, buitenkind <3.
  • Ik ben goed in boekjes bekijken en verhaaltjes vertellen. Het toeval wil dat ik dat ook nog eens geweldig leuk vind, en dat ik me moet inhouden om er hier geen kinderbibliotheek van te maken. Zo moeder, zo dochter.
  • Ik ben een creatieve mama. Nu beperkt zich dat tot verjaardagstraktaties of carnavaloutfits knutselen voor de crèche, maar ik kijk al heel erg uit naar tekenen en knutselen. Hopelijk zit dat ook in de genen!
  • Onze dochter, die we soms al lachend ‘onze smoefel’ noemen, eet graag en veel. Ze heeft dan toch wel veel geluk met een mama die graag kookt, en haar altijd de lekkerste dingen voorschotelt! We prijzen ons gelukkig dat ze – nu nog – alles lust…

En als ik ’s avonds, voor het slapengaan (veel vaker voor 21:30 dan erna), nog even bij ons peutertje ga kijken, spat mijn hart uiteen in duizend stukjes. En dan weet ik dat we het toch allemaal zo slecht niet doen…

Advertenties

25 gedachtes over “ouderzonden #1 – Superbia

  1. Mijn eerste gedachte: wat een mooie foto Sofie. Jullie staan er allebei heel stralend op. Leuk kapsel trouwens. In wat je schrijft, herken ik veel over mezelf. Structuur, regelmaat en dat is precies ook wat m’n dochter nodig heeft. Ik sta weliswaar al een beetje verder in die opvoeding (zij is intussen 19, die dochter van me) maar toch zijn er basiswaarden die nog steeds worden toegepast. Neen is neen (inderdaad) en grenzen stellen, ook nu nog (uitgaan en om …uur thuis/zakgeld en hoe daar bewust mee omgaan…/voor extra’s zelf zorgen door vakantiejobs). Zij het wel met die gulden middenweg want wat ons wordt opgedrongen, heeft gewoon een omgekeerd effect (herkenbaar). Creatief ben ik ook heel erg, iets wat ze intussen duidelijk heeft overgenomen :-). Haar zelfbewuste keuze om kleuterjuf te gaan studeren was dan ook niet verwonderlijk.

    Like

      • Elke ouder heeft gewoon op elk moment het beste voor in een opvoeding. Of dat nu op een creatieve manier wordt ingevuld of ander. Het zijn waarden die worden meegegeven en daar mag ieder best fier op zijn, op die eigen waarden. We zeggen het vaak te weinig over onszelf en vaak speelt jaloezie van buitenaf hierin ook een rol. Helemaal niet nodig, integendeel. Hoe alles evolueert, dat is inderdaad altijd af te wachten. De basis is dan toch al gelegd 🙂

        Like

      • Ja, dat vergelijken en die jaloezie, daar krijg ik soms ook de kriebels van. ‘Maar jij bent zo creatief’, zeggen veel mensen dan. Ik kan wel tien dingen bedenken waarom ik op hén jaloers zou zijn 🙂

        Liked by 1 persoon

  2. Zeer mooi en erg herkenbaar. Behalve dat ik als mama moet leren om soms wat strenger te zijn en ik ben ook bijlange niet zo ceatief als jij 😉
    Ik vind dat je dochter er altijd zo happy uitziet, dus jij moet wel een zeer goeie mama zijn voor haar 🙂

    Like

    • Echt streng ben ik ook niet altijd, daar is mijn man nog beter in. Maar duidelijk zijn in wat mag en niet, dat vind ik belangrijk.
      Meestal is J. inderdaad wel vrolijk, maar ze kan ook huil- of dramabuien hebben hoor 🙂

      Like

  3. Heel mooi en herkenbaar. Ik ben wel niet zo streng, vrees ik, maar mijn man maakt dat goed. Zoals Josefien hier al schreef: jouw dochter ziet er inderdaad altijd zo gelukkig en vrolijk uit en dat zal toch voor een groot stuk door de mama zijn! Doe zo verder! xx

    Like

    • Meestal zijn mama’s zachter en papa’s strenger… En ergens denk ik dat J. al haar boosheid en verdriet heeft opgebruikt in de eerste vier maanden van haar leven. Ze kan ook echt krijsen en boos zijn, maar het valt best wel mee nu!

      Like

  4. Jij doet dat uitstekend als mama! Je dochter straalt op elke foto 😉 Wat je schrijft is grotendeels herkenbaar, al ben ik bijlange na niet zo creatief als jij 🙂 X

    Like

  5. Mooi geschreven en wat een leuke foto. Ik denk dat onze dochters ongeveer even oud zijn (Marie is van begin juni 2016), dus het is allemaal heel herkenbaar. Gewoon voortdoen hoe je bezig bent zou ik zeggen! 🙂

    Like

  6. Jij doet dat fantastisch! Een consequente opvoeding lijkt me heel belangrijk en geen nood dat ze begint te huilen dat had ik vroeger als kind ook, misschien is Juliette ook HSP 🙂 En ben ik nog steeds onder de indruk van zelfs kleine stemverheffingen.

    Liked by 1 persoon

  7. Hier ook een moeilijke start bij de eerste, het heeft bijna anderhalf jaar geduurd eer ik op mijn gevoel durfde vertrouwen en mijzelf een beetje een goede moeder begon te vinden. Joris was dan ook heel lang een humeurig kereltje maar dat kwam door allergieën en hij is ook nogal gevoelig voor drukte en lawaai.
    ik vind het mooi om al die positieve dingen te lezen, jullie zien er trouwens stralend uit!

    Like

    • Bij mij was het vertrouwen er gelukkig iets vroeger, maar de woelige start zorgt ervoor dat ik doodsbang ben voor een tweede, en dat het voor mij bij ééntje mag blijven. Misschien verander ik nog van mening naarmate J. nog ouder wordt, want het is écht wel waar dat het leuker en makkelijker wordt als ze groter worden…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.