14 dingen die ik heb geleerd in mijn eerste jaar als mama

Vandaag is het 22 juni. Exact een jaar geleden was het dé dag. De dag die ons leven overhoop zou halen. De dag die ons leven voorgoed zou veranderen.
Het afgelopen jaar was het intensiefste, indrukwekkendste, bewolktste maar tegelijk ook zonnigste en mooiste jaar van ons leven.
Vandaag schrijf ik over de dingen die ik het afgelopen jaar heb ervaren en geleerd…

  1. Zelfs met de meeste voorbereiding (gesprekken met vrienden/familieleden die al mama zijn, het lezen van boeken en blogs, …) kan je niet weten welke impact een baby op je leven zal hebben. Tijdens de eerste weken met een jonge baby in huis mag je al blij zijn als je er elke dag in slaagt om je baby te verzorgen/voeden/knuffelen, zelf iets te eten én aangekleed te geraken. Even volledig leven op het ritme van je kindje. Al de rest erbij nemen is niet evident.
  2. Mama worden, zeker van een eerste kindje, maakt je heel erg onzeker. Hoeveel keer ik gedacht en/of gezegd heb: heeft ze genoeg gegeten? Heeft ze niet te veel gegeten? Heeft ze het niet te koud? Heeft ze het niet te warm? Moet ik ze laten slapen? Moet ik ze wakker maken? Waarom huilt ze? Waarom stopt ze niet met huilen? Heel wat mensen zeiden me dat ik mijn gevoel moest volgen. Niet makkelijk op het moment zelf, maar achteraf bekeken wel de juiste raad!

    fantastische tekening van de al even fantastische le coeur à marée basse
  3. (Borst)voeden en moederen is topsport. Tijdens mijn kraamweken waren de Olympische Spelen op tv. Mijn vroedvrouw vergeleek mama zijn met atleet zijn: als mama moet je blijven gaan. Je hebt geen moment of dagje om te recupereren.
  4. Onderschat de impact van hormonen niet. Als je dacht dat je wat humeurig was tijdens ‘de tijd van de maand’, dan moet je eens bevallen zijn.
  5. Je leert pas van slapen genieten, als je het niet meer hebt. Ik heb weken overleefd op enkele uurtjes per nacht. Zó kapot was ik. ‘Slapen als je baby slaapt’ is nog zo’n supertip. Vooral handig als ze op drie bouwwerven tegelijk bezig zijn rondom je huis, als jij gezellig thuis zit met een pasgeboren baby. Ook uitslapen is een begrip dat ik niet meer ken. Het afgelopen jaar ben ik wellicht niet één keer later dan 7.00 opgestaan. Heel vaak was het zelfs voor 6.00. Ook in het weekend, ja, want babies, die kennen dat niet, weekend. Dit puntje is vooral geweldig in combinatie met nummertje 4.
  6. Bevallen, dat vond ik nu eens niet zo erg als iedereen altijd beweert. Oké, bevallen doet pijn. Maar als je kindje geboren is, voel je daar niet zo veel meer van. Misschien heb ik een makkelijke bevalling gehad? Het zou kunnen. Maar ik vond het in elk geval niet zo’n gruwelijke ervaring, waarvoor sommige mensen je schrik aanjagen.
  7. Mama worden is een hele goeie oefening in loslaten en relativeren. Ik was/ben een enorme perfectionist, en het heeft me heel wat tijd gekost om in te zien dat die eigenschap in combinatie met een baby geen makkelijke is. Ergens las ik eens: ‘stof eet geen boterhammen’. Dus ik probeer soms eens foert te zeggen, en ik zet mij dan liever op de speelmat met Juliette. Je moet je leven ook aanpassen aan het ritme van je baby. Die kleintjes hebben echt nood aan dat ritme!
  8. Het is een cliché, maar het is waar: tijd vliegt, nog sneller als je een baby hebt. Serieus, dat meisje is al een jaar? Wanneer is dat gebeurd?
    Babies leren ook heel wat dingen op korte tijd. Van het ene moment op het andere kunnen ze vb. twee speelgoedjes tegen elkaar kloppen. Of in hun handjes klappen. Wonderlijk, en ik vraag me ook vaak af wat er allemaal in die kleine hoofdjes om moet gaan!
  9. Mama worden verloopt niet altijd van een leien dakje. Dat ik het niet makkelijk heb gehad, konden jullie hier tussen de lijnen door ook wel lezen. Ik werd soms een beetje gek van al die ‘geniet van jullie baby’-wensen op de kaartjes, want genieten was er niet echt bij die eerste weken (zie puntje 4 en 5).
    Het is pas als je eerlijk uitkomt voor de grijze(re) wolk, dat ineens andere mama’s ook openlijk spreken over hun ervaringen en gevoelens. Kunnen we met z’n alleen een beetje milder zijn? En toegeven dat het moederschap niet altijd roze met glitters is? Maar ook al lijkt het niet zo op het moment dat je er midden in zit: alles is een fase, en alles komt goed.
  10. De steun van familie en goeie vrienden zijn goud waard. In moeilijke tijden kent men z’n vrienden, en dat klopt als een bus. Jullie weten wie jullie zijn. Duust hartjes!
  11. Ook een vroedvrouw (aan huis) is goud waard. Zonder A. had ik de borstvoeding veel sneller opgegeven, en was ik nóg onzekerder geweest.
    En ook: als mama voel je je soms opgesloten in het begin. Je man is terug gaan werken, en daar zit je dan met je baby. Een bezoekje van de vroedvrouw kan dan al eens deugd doen!

    fantastische tekening van de al even fantastische le coeur à marée basse
  12. Geduld is een schone deugd. Eten kan lang duren, en dan bewaar je best je kalmte. Ook al hangen de patatjes overal, en doet je kindje niets liever dan buiten kijken, rechtstaan in haar stoel, de poes volgen en alle patatjes nog breder uitsmeren. Blijven lachen, en ze gewoon laten doen :-).
  13. Ik geef het eerlijk toe: thuis zitten met een baby en alleen maar moederen: het is niks voor mij. Terug kunnen gaan werken, buiten komen, intellectueel uitgedaagd worden, het maakt van mij een betere mama.
  14. En last but not least: er is geen liefde die groter is dan de liefde voor je eigen kind.

Wat zijn voor jullie de mooie en minder mooie ervaringen met het ouderschap?

Advertenties

35 gedachtes over “14 dingen die ik heb geleerd in mijn eerste jaar als mama

  1. Mooie post, al kan ik me niet overal in vinden. De vijf bevallingen vond ik zwaar en zeer pijnlijk maar eenmaal de kindjes er waren, was dat de normaalste zaak van de wereld. Alsof het nooit anders was geweest.

    Like

  2. Met elk kind en elk jaartje, elke dag zelfs leer ik nog steeds bij van mijn kinderen, door mijn kinderen, … Relativeren is idd key! Tegenwoordig moet alles zo correct, lovey dovey,… maar achter gesloten deuren zal elke moeder wel eens haar ‘cool’ verliezen. Maar zoals je zegt: het is een fase, ook dat gaat voorbij. En in the end is het toch ook wel veel genieten.

    Like

    • Gisteren twijfelde ik toch wel even, toen ik dit bericht aan het inplannen was. Maar zo’n warme reacties zijn het bewijs dat jezelf een beetje kwetsbaar opstellen toch de moeite waard is. We zijn allemaal supermama’s! En ik zoek nu meestal ook een ‘aangepast’ tekstje 🙂

      Like

  3. Die eerste periode als mama was voor mij ook heel heftig, ik was enerzijds blij om terug te gaan werken en iets anders te kunnen doen maar voelde mij ook vreselijk schuldig ten opzichte van mijn zoontje. Vanaf hij ongeveer 18 maanden was begon dat wat te beteren en hervond ik mijzelf terug een beetje. Ik moet zeggen dat ik echt schrik had voor die babytijd bij een tweede maar ondertussen kon ik al wat beter relativeren en af en toe aan mezelf denken en die tweede viel een pak beter mee 🙂

    Like

    • Dat schuldig voelen heb ik niet zo heel erg eigenlijk, maar dat is wellicht omdat we echt een geweldige crèche hebben. ‘Jezelf terugvinden’, dat is ook mooi omschreven. Want ik ben mezelf wel een tijdje kwijt geweest… Of er een tweede komt, dat weet ik nog altijd niet. Vooral schrik, om weer hetzelfde mee te moeten maken (zowel de moeilijke zwangerschap, als de moeilijke kraamtijd). Maar goed, zo ver zijn we nog lang niet, en daarover moeten we nu nog lang niet beslissen 🙂

      Liked by 1 persoon

  4. Goh, je leert pas relativeren als je een heel stuk verder bent denk ik. Dan kan je rustiger op periodes terugkijken! Ik heb er 3 op de wereld gezet die nu al 20 zijn, de tijd blijft maar sneller gaan.
    Wat ik het allerbelangrijkste vond en nóg vind is je gevoel blijven volgen en dat is vooral bij een eerste kindje moeilijker. Maar jouw gevoel is instinct en het allerbelangrijkste, in alle fases van hun leven!

    Like

    • Je gevoel volgen, het is niet vanzelfsprekend als je van niks weet, en je van 37 verschillende mensen goeie raad krijgt (die dan meestal tegenstrijdig is ook). Ondertussen durf ik al veel meer vertrouwen op mijn gevoel, en voel ik heel wat dingen als vanzelf aan. En dat geeft best wel een goed gevoel als mama!

      Liked by 1 persoon

  5. Ik zou tweemaal babytijd nog eens willen overdoen met de rijpheid die ik nu heb 🙂
    Geen haar op mijn hoofd dat er nog zou aan denken om na 8 weken (de oudste) en na 6 weken (de jongste na een keizersnede) weer te gaan werken.
    Mijn idee over moederschap is dat het – zelfs nu met al grotere kinderen (17-21j) – nog elke dag bijleren is en van het eerste uur een les is in loslaten.
    Proficiat voor jullie als ouders en uiteraard voor Juliette!

    Like

    • Eigenlijk vraag ik me soms wel af hoe het zou gelopen zijn als ik toen wist wat ik nu weet. Maar zo werkt het niet hé…
      Sterk dat je zo snel terug aan het werk bent gegaan. Terug gaan werken heeft mij wel goed gedaan, maar na een week of 12 was het echt véél te vroeg!

      Like

  6. Ik heb er zelf jammer genoeg geen ervaringen mee maar ben ervan overtuigd dat het eerste jaar als ouders ontzettend ingrijpend én intensief moet zijn. Zo intens dat zelfs mensen die barsten van het zelfvertrouwen al eens aan zichzelf durven beginnen te twijfelen. Ik vind het dan ook dat sommige mensen geneigd zijn om de druk steeds maar hoger te leggen terwijl iedereen voor zichzelf het beste kan ontdekken wat voor hen goed werkt.

    Mijn beide schoonzusjes worden dit jaar mama. Nu ja, eentje is dat ondertussen al en bij de andere is het nog eventjes wachten tot na de grote vakantie. Gelukkig kan ik het via hen wel een beetje mee beleven.

    Like

    • Na een jaar is het inderdaad wel makkelijker, vind ik. Je leven verandert compleet hé, je bent ineens verantwoordelijk voor een mini-mensje, en dat 24/24.
      Geniet van de kindjes in je omgeving! Het leuke is dat je ze op moeilijkere momenten terug aan de mama en papa kan geven 🙂

      Liked by 1 persoon

  7. Gefeliciteerd Juliette! Het is enorm herkenbaar, we vieren hier vandaag ook Finn zijn eerste verjaardag en ik kan het amper geloven. Is dat jaar echt voorbij? Ondanks de vermoeidheid herinner ik me heel veel nog heel helder. De grootste onzekerheid heeft ondertussen plaats gemaakt voor genieten.
    De eerste maanden kon ik dat echt niet en na 6 maanden fulltime moeder zijn had ik ook dringend nood aan iets anders. Ondanks dat er door de combinatie werk-kind amper nog tijd is voor jezelf geniet ik heel erg!

    Like

    • Hoera voor Finn!
      Hier ook echt: waar is de tijd naartoe? De eerste maanden kropen voorbij, maar zo ergens sinds nieuwjaar is de tijd voorbij beginnen vliegen…
      Genieten is het hier ook volop, ook al gaan de dagen vaak gepaard met vermoeidheid of andere zorgen. Ze zijn zo lief! 🙂

      Like

  8. Proficiat mama! Zo herkenbaar die ambivalente gevoelens en die slaap, oh god slaap ❤️
    Ik kijk uit naar het lijstje voor het komende jaar 👊 Zo zinvol dat mama’s hun diverse ervaringen delen!

    Like

  9. Eerst en vooral dikke proficiat met je verjaardag Juliette! En dan … wat een mooie post! En zo herkenbaar! Die tijd vliegt inderdaad he met zo een kleintje. De bevalling zelf vond ik eigenlijk ook totaal niet zo pijnlijk of lastig als iedereen op voorhand meegaf. Die eerste drie maanden daarentegen daar wil ik liever niet naar terug. Ik heb toen geleerd dat ik echt niet zonder slaap kan en ook dat thuiszitten in de wintermaanden zonder volwassen gesprekken en intellectuele uitdagingen mij geen goed doen. Maar die glimlach ’s ochtends als ik Tuur uit zijn bedje ga halen of het enthousiasme waarmee hij naar mij komt gelopen ’s avonds in de crèche zijn onbetaalbaar en maken het allemaal waard 🙂

    Like

    • Dankjewel, Evi! Het is ‘fijn’ om te lezen dat andere mama’s hetzelfde ervaren! Ergens ben ik nog wel blij dat mijn kraamweken in de zomer waren, en er veel zon en licht was buiten, en ik vaak kon gaan wandelen. Die glimlachjes, daar doe je het voor hé? Al is het hier vaker wakker worden met babababa of mamamamama dan met een lachje 🙂

      Like

  10. Een dikke proficiat!
    Ik vond die bevalling ook wel meevallen, had het allemaal veel erger verwacht.
    Ook de rest loopt wel goed en het loopt best van al wanneer ik mijn eigen gevoel volg. Ik doe dat meer en meer (ik deed het in het begin ook al, hoor).
    Wat voor mij echt veranderde, is hoe ik in het leven sta. Ze bindt mijn man en ik voor altijd aan elkaar en mocht er ons iets overkomen, dan blijft zij achter. Dat zijn dingen die in mijn hoofd spelen. Een beetje zorgeloosheid (ik had er al niet veel) dat weg ebt.
    Ik relativeer trouwens veel meer. Dat is iets wat ik dankzij Emma geleerd heb.
    Geniet van dit tweede jaar!

    Like

    • Dankjewel! Bij jullie komt de eerste verjaardag van Emma ook snel dichterbij hé?
      In het begin durfde ik mijn gevoel niet goed volgen, maar het is ook een heel bewogen tijd geweest. Die verantwoordelijkheid is inderdaad wel enorm. Het zit in kleine dingen hoor, zo ben ik vb. nog voorzichtiger geworden op straat en zo. Die kleintjes brengen het beste in je naar boven!

      Like

  11. het zwaarste: al die verantwoordelijkheid. al die keuzes die je moet maken, en de onzekerheid of dat wel de goede keuzes zijn.
    Het beste: die onvoorwaardelijke liefde die van twee kanten komt. de veerkracht die je kind en jij hebben. het komt wel goed, ik moet mezelf dat soms eens inpeperen.

    Like

  12. Al is dat bij mij alweer > 18 jaar geleden, ik herinner me die babytijd nog als de dag van gisteren. De bevalling is toen bij ook mij heel vlot gegaan (zelfs zo vlot dat de gynaecoloog dacht dat dat niet m’n eerste bevalling was). Het eerste jaar vond ik best zwaar en niet bepaald de leukste tijd. Daarna heb ik vooral mezelf daarin gevolgd en dat komt je kind alleen maar ten goede. Was toch ook blij toen ik terug kon gaan werken, vooral owv het sociale aspect. Als mama weet je, voel je vooral, wat het beste is voor je eigen kind, alle goede raadgevingen ten spijts. Heb ook nóóit vergeleken met ‘Hoe doen leeftijdsgenootjes het?’. Elk kind is immers uniek. Een lijn die ik overigens nog steeds doortrek, ook vandaag.

    Like

    • Dat vergelijken mag je inderdaad niet doen, maar ‘de mensen’ doen dat toch zo graag… Er zullen wellicht kindjes van haar leeftijd zijn die al kunnen stappen, of die meer of minder wegen. Wij focussen op wat ze vandaag en nu kan en is. De rest komt wel, als het komt. Of niet, en dat is ook oké. We proberen haar zonder al te veel druk op te voeden!

      Like

      • Vind ik een gezonde ingesteldheid en is ook hoe ik het heb aangepakt. De druk die wordt opgelegd vanwege de maatschappij is al hoog genoeg vind ik, Extra druk hoeven kinderen echt niet, integendeel. Ik kan me dus helemaal hierin vinden 🙂 .

        Liked by 1 persoon

  13. Voor mij zijn de mooiste ervaringen dat die kinders me elke dag hardop doen lachen (en dat had ik niet verwacht) én me wekelijks ook hardop doen vloeken (wat ik niet kende bij mezelf en ook weer heel graag wil afleren.).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.